-Արթնացի´ր, փոքրի´կ, արդեն առավոտ է:
Բացելով
աչքերը՝ փոքրիկ սկյուռիկը կրկին փակեց այն լույսի առատությունից, ապա վեր ցատկելով
տեղից ամբողջ թոքերով քաշեց եղևնու խեժով հագեցած օդը: Սև աչքերով քննելով ողջ
փչակը՝ մի վայրկայում նա դուրս թռավ, և ճյուղերի արանքից մերթընդմերթ երևում էր
նրա փափուկ պոչն, իսկ քրքջուն ծիծաղը լցնում էր ողջ անտառը: «Նոր օր ու նոր
բացահայտումներ՚. սա էր սկյուռիկի կարգախոսը, իսկ ամեն մի բացված առավոտը բերում
էր իր հետ նոր արկածներ:
-
Հեռու չգնա´ս, ուշադի´ր կլինես չանցնես գետից այն կողմ...
Իսկ
փոքրիկի ականջները կարծես խլացել էին այն ամենից, ինչ տեսնում էր նա: Որտեղի՞ց
այսքան փարթամ կանաչը, որտեղի՞ց առվակին այսքան քաղցր ու երգեցիկ հնչյուններ,
որտեղի՞ց այսքան բազմերանգ ծաղիկներ այդքան սքանչելի բույրով, մեղուներ, թիթեռներ,
արև... վազում էր խելագարի պես կարծես առաջին անգամ էր տեսնում այդ ամենը, բայց նա
մեղք չուներ, ամեն օր նա այդ ամեն գեղեցկությունն իր մեջ բացում էր նորովի, ամեն
օր այդ գեղեցկությունը նա տեսնում էր յուրովի: Այդ խելահեղ վազքի ու
բացահայտումների մեջ ոտքը դիպավ քարին ու նա սայթաքելով գլորվեց ցած. ցավն ուժգին
էր, բայց նա լացակումած ծիծաղում էր, ախր երեկ էր
